Mehmet Osman Çetiner

Uzun zaman oldu sevinçle gönlümü açtığım bu sayfaya yazmayalı. 5 buçuk ay boyunca Ä°stanbul’da sürdürdüğüm askerlik görevi nedeniyle yaÅŸantılarımın izlerini yalnızca belleÄŸime not etmekle yetindim. Oysa burada öznel dünyamdan baÅŸka öznelere seslenme güdüsüyle yer alıyorum. Åžimdi uzun zamandır ertelediÄŸim bu güzel yazma-paylaÅŸma etkinliÄŸine ve bunu okurumla buluÅŸturma çabasına kavuÅŸtuÄŸum için mutluyum.

AskerliÄŸe baÅŸlamakla birlikte hayallerimin yaÅŸama gündemim içindeki ağırlığı arttı. Onca yoksunluÄŸun içinde baÅŸka türlüsü olanaklı mı, baÅŸarılabilir mi bilmiyorum. Aslolan yaÅŸamak deÄŸil mi ki zaten, bunu hayallerle olsun baÅŸarabilene helal olsun! Åžimdi askerlik bitti ve ben 8 gündür sevinçten ne yapacağımı ÅŸaşırmış bir halde o ÅŸehir senin bu ÅŸehir benim dolaşıyorum. Åžu an Ankara’dayım ve en geç bir hafta içinde atandığım MuÅŸ Varto’da olacağım. Ä°nanıyorum ki orada çok daha farklı ve yaÅŸamımı zenginleÅŸtirici deneyimler yaÅŸayacağım. YaÅŸadıkça da buradan paylaÅŸacağım. Özellikle “psikolojik danışma ve rehberlik“, “eÄŸitim“,  “yaÅŸam“, “gezi“ ve “sanat” konularında sitemin içeriÄŸine uygun paylaşımlarınız olursa burada yer vermekten mutluluk duyarım. Paylaşımlarınızı heyecanla bekleyeceÄŸim. Åžimdilik hoşçakalın.

Paylaşımlarınız için: cetinermehmetosman@yahoo.de

YaÅŸamı derinliÄŸine yaÅŸayan, yazarak bunları somutlaÅŸtıran arkadaşım Göksel Vurmaz’a sevgilerimle. EtkilendiÄŸim yazısını okumanız, yorumlanamanız dileÄŸiyle.

Yeşil Hırkası Vardı Kadının (Göksel Vurmaz, 2009)

Omuzları düşük duruyordu hem kendi karanlığında hem odanın. Zaman ve deli uğraşısıyla oluşturulmuş varoluşunu kıskandıracak kadar durgundu. Hiçbir hareket yoktu. Kendiliğinden katabileceği hiçbir enerjisi yoktu bir de. Ona hayat sunulmadan asla yerinden kıpırdayamazdı. Oldukça yetenekli bir kukla gibi. Üzerine sinmiş sigara kokuları, gördüğü soğuklar ve can alıcı olmayan renginden bihaberdi.

Yazının tamamını okuyun »

 

                                                       Delilik Üstüne

Her bir kavram demet demet, salkım salkım çağrışımı barındırır içinde. Bu çağrışımlar o kavramın karşıladığı -karşıladığını sandığı- öznel, nesnel ya da hayali gerçeklikten esinlenir. Öznel, nesnel ya da hayali gerçeklik olarak, bilemiyorum, delilik o kadar çok resim, sözcük, yaşantı ve insanı belleğimde bir araya getiriyor ki hiçbirini dışarda bırakmadan deliliği anlatmak olanaksızlaşıyor.

ÇocukluÄŸundan bugüne “deli”, “anormal”, “tuhaf” nitelemeleriyle karşılaÅŸmış benliÄŸim deliliÄŸi olumlu görmeye eÄŸilimli. Deli nitelemesinin yakıştırıldığı insanlara duyduÄŸum derin saygı ve sempati ile bir övgü ifadesi biçimine bürünüyor delilik söylemimde. Yazının tamamını okuyun »

Randy Pausch Amerikalı bir profesör. Pankreas kanseri dolayısıyla bir-iki ay içinde öleceÄŸini bilen bu güzel insan öğrencilerine ölümüne bir-iki ay kala, ölüme giderken bile yaÅŸama sevinciyle dolu, anlamlı bir konuÅŸma yapıyor (son ders konuÅŸması) ve 25 Temmuz 2008′de bu dünyaya gözlerini yumuyor. Çok etkilendiÄŸim bu konuÅŸmada ifade edilenlere sayfamda yer vermek istedim.

“Eylül ayında Carnegie Mellon Ãœniversitesi’nde yaptığım akademik bir gelenek olarak “son ders” dediÄŸimiz konuÅŸmayı yapacağım.

ÖleceÄŸinizi bildiÄŸinizi ve son bir dersinizin kaldığını varsayalım. Öğrencilerinize ne söylerdiniz? Yazının tamamını okuyun »