Kas 30
YaÅŸamı derinliÄŸine yaÅŸayan, yazarak bunları somutlaÅŸtıran arkadaşım Göksel Vurmaz’a sevgilerimle. EtkilendiÄŸim yazısını okumanız, yorumlanamanız dileÄŸiyle.
Yeşil Hırkası Vardı Kadının (Göksel Vurmaz, 2009)
Omuzları düşük duruyordu hem kendi karanlığında hem odanın. Zaman ve deli uğraşısıyla oluşturulmuş varoluşunu kıskandıracak kadar durgundu. Hiçbir hareket yoktu. Kendiliğinden katabileceği hiçbir enerjisi yoktu bir de. Ona hayat sunulmadan asla yerinden kıpırdayamazdı. Oldukça yetenekli bir kukla gibi. Üzerine sinmiş sigara kokuları, gördüğü soğuklar ve can alıcı olmayan renginden bihaberdi.
EÄŸitim, dünyanın birçok yerinde olduÄŸu gibi Türkiye’de de politika ve futboldan sonra hemen herkesin düşünce belirtmede cüretkar ama pek de donanımlı ve temkinli olmadığı konulardan biri. Hem sorun hem çare olarak baÅŸlıca gündem maddelerimizden biri olmasına, kaynaklarımızı artan bir biçimde eÄŸitime harcamamıza karşın var olan eÄŸitim dizgemizin bugünkü görünümü daha çok çaresizliÄŸimizi anlatıyor. Buna “çaresizlik” adını vermemin nedeni on yıllardır süregelen, insan doÄŸası ve haklarına aykırı “mantıksız” ve “savurgan” sınavlar, sertifikalar, diplomalar düzeni. Veli, öğretmen, öğrenci ya da toplumca “eÄŸitim” adını verdiÄŸimiz bu özümüze aykırı uygulamalara “delilik” adını uygun görüyor haklı olarak İngilize öğretmeni Guy Elders.
Son Yorumlar